Geentalig

Zaterdag zijn we nog eens op stap gegaan. De oceaan eens van dichtbij gaan bekijken leek ons wel wat. Maar dat alleen is wat magertjes voor notoire canvas-kijkers als Robin en ik. In die 3 maanden zullen we dan ook wel eens wat cultuur opsnuiven. We besloten dan ook om de Casa da Musica te gaan beoordelen op architectonische vlak.

De Casa da Musica is zowat het meest omstreden gebouw in Porto en de reden daarvan is niet ver te zoeken. Het gebouw, van architect Koolhaas, past totaal niet in het deel van Porto. Het is gesitueerd in een wijk met kleine huisjes. Daar zetten ze dan zo'n futuristisch massief bouwwerk in. Het gebouw had ook in 2001 moeten klaar zijn. Porto was dan immers culturele hoofstad van Europa. Maar de raming van de kosten en de bouwtempo van de Portugezen zorgden ervoor dat het eerste concert er maar werd gegeven in 2004.



We zetten dan onze metroreis verder naar het strand van Matosinhos, enkele haltes verder stapte echter de blauwe brigade op. Geen doodseskader ofzo, maar de controleurs van de metro. Ze wisten ons te vertellen dat we een zone te weinig hadden betaald, dat wisten we natuurlijk ook wel. Jammergenoeg spraken wij op dat moment geen enkele taal meer. :) De ene controleur was enkel het Portugees machtig en een andere vertelde in zijn beste Engels dat de boete 85 euro was. Maar aangezien we in Poeke alleen maar Poeks verstaan, was ook dit een maat voor niets. Ze toonden ons dan maar hoe we een kaartje moesten kopen. Zo kwamen we er goedkoop vanaf.

Aan de oceaan in Matosinhos stond een strak windje, en het water was koud. Toch was het aangenaam weer om langs de kustlijn te wandelen. Volgens wikipedia is het water er niet erg gezond, niet onlogisch als je weet dat er een oliehaven een halve kilometer verderop ligt.