Met spijt in het hart moet ik zeggen dat dit mijn laatste dag in Porto is, althans voorlopig.
Gisteren was er de grote evaluatie, om 3 uur in de namiddag moesten we voor een "commissie" komen, in deze commissie zetelden Paulo (onze mentor), Gustavo (het hoofd van Laboris) en nog een derde ingenieur.
We moesten ons programma demonstreren, er werden wat vragen gesteld, er werd kort beraadslaagd. Dan kwam Paulo ons vertellen dat we een 17/20 krijgen. Ze waren erg tevreden over het geleverde werk.
Ze gaven nog enkele tips mee, om ons programma nog wat beter te "verkopen". Zodat we ze in Gent ook kunnen overtuigen van BeLogic.
Vandaag overal nog eens goeiedag gaan zeggen, e-mailadressen uitgewisseld, ...
Dus we kunnen spreken van een geslaagd verblijf hier. Het was een unieke ervaring, hebben veel nieuwe mensen leren kennen, hebben van een andere cultuur (Ja, in Portugal leven ze echt anders dan in België) geproefd. Het zijn cliché's, maar ze zijn waar.
Ik ga voorlopig afsluiten met een "zelfgeschreven" gedicht.
Porto, Porto, duizend werven
komt mij nu die naam weerom
zeker is 't, aleer ik sterve
dat ik nogmaals wederkom!
vrij naar Poeke - Guido Gezelle
woensdag 30 mei 2007
donderdag 24 mei 2007
Lisboa
Al weer een tijd geleden dan ik hier iets schreef.
Maar de afgelopen weken is er dan ook aardig wat gebeurd om over te schrijven.
Toen we van de Queima bekomen waren, dat ging vrij vlot hoor, kreeg Robin bezoek van zijn ouders. De week was er een van weinig werk, maar we werkten wat verder aan het dossier en maakten nog kleine verbeteringen aan aan ons project.
Vrijdag vertrokken we dan op weekend naar Lisboa, met de Alfa Pendular (sneltrein van de Portugese spoorwegen. Op het moment dat we aankwamen in Lissabon was het er meer dan 30 graden. We zochten dan ook soms tevergeefs de schaduw op. We wandelden wat door het centrum en deden een marktonderzoek naar het openbaar vervoer.
Zaterdag was het weer iets gematigder, tot onzer vreugde. We namen de electrico n°18, die ons door het historische centrum van Lissabon voerde. 's Middags namen we dan de tram richting Belém, een wijk van Lissabon. In Belém vind je het gekende Monasteiro, het monument voor de zeevaarders en de Torré de Belém.
Zondag gingen we dan via het centrum, het was nu ondertussen lichtjes gaan regenen, naar de moderne buurt van Lissabon. Lissabon was immers de organisator van de wereldtentoonstelling in '98. De paviljoenen liggen er nu soms een beetje verlaten bij, maar toch blij dat we het gezien hebben.
Zondagavond toen we thuiskwamen stond dan nog de laatste wedstrijd van het kampioenschap op het programma. Deze wedstrijd kon beslissen wie zich dit jaar tot kampioen van Portugal mag kronen. De competitie was immers de laatste 70 jaar niet zo spannend meer geweest. De 3 grote teams: FC Porto, Benfica en Sporting Lissabon stonden allemaal binnen de 2 punten. Porto kon zich thuis tot kampioen kronen als het thuis kon winnen van het bescheiden Aves (dat zich kon redden van de degradatie mocht het stunten). Porto kwam gauw 1-0 voor te staan, maar net voor de rust werd er onder de Benfica supporters gejuicht, Aves kon immers terugkomen tot 1-1.
Na de rust maakte Porto echter brandhout van Aves en kon de wedstrijd met 4-1 winnen. Dit leidde tot de gekende overwinningstaferelen: Huilende mannen van 70 jaar, geschminkte baby's, ... Later op de avond verschenen de spelers dan nog op het balkon van het stadion en werden de overwinningsliederen gezongen.
Spelers zetten in: Porto
Publiek repliceert: Porrrrrrrrrrto
Spelers gaan verder: Porrrrrrrrrrrrrrrrrto
Publiek besluit: são campeões.
Publiek: campeões allez, campeões allez, campeões allez, campeões allez, ....
Ondertussen zat er een mail in onze mailbox met de felicitaties van Rosa Pinto (spreek uit Pientoe) van Internationale zaken van IPP. We zijn immers geslaagd voor onze Portugese cursus en hebben daar nu een certificaat van. Na dat van de 25m schoolslag en Word97 mijn derde certificaat, mijn CV groeit hier nogal aan. Meer nog met een 18/20 mag ik zelfs zeggen dat ik grootste onderscheiding heb voor Portuguese for Foreigners.
Deze week werd dan de week van de laatste hand leggen aan ons project en dossier. Hopelijk kan ik in de volgende post zeggen dat ik evenveel op ons project heb als op mijn Portugees. Maar met iets minder ben ik ook al tevreden.
Foto's van onze belevenissen kan je terugvinden op het ondertussen gekende adres: http://picasaweb.google.com/jonaswille/
João Roberto Jorge Wille
Maar de afgelopen weken is er dan ook aardig wat gebeurd om over te schrijven.
Toen we van de Queima bekomen waren, dat ging vrij vlot hoor, kreeg Robin bezoek van zijn ouders. De week was er een van weinig werk, maar we werkten wat verder aan het dossier en maakten nog kleine verbeteringen aan aan ons project.
Vrijdag vertrokken we dan op weekend naar Lisboa, met de Alfa Pendular (sneltrein van de Portugese spoorwegen. Op het moment dat we aankwamen in Lissabon was het er meer dan 30 graden. We zochten dan ook soms tevergeefs de schaduw op. We wandelden wat door het centrum en deden een marktonderzoek naar het openbaar vervoer.
Zaterdag was het weer iets gematigder, tot onzer vreugde. We namen de electrico n°18, die ons door het historische centrum van Lissabon voerde. 's Middags namen we dan de tram richting Belém, een wijk van Lissabon. In Belém vind je het gekende Monasteiro, het monument voor de zeevaarders en de Torré de Belém.
Zondag gingen we dan via het centrum, het was nu ondertussen lichtjes gaan regenen, naar de moderne buurt van Lissabon. Lissabon was immers de organisator van de wereldtentoonstelling in '98. De paviljoenen liggen er nu soms een beetje verlaten bij, maar toch blij dat we het gezien hebben.
Zondagavond toen we thuiskwamen stond dan nog de laatste wedstrijd van het kampioenschap op het programma. Deze wedstrijd kon beslissen wie zich dit jaar tot kampioen van Portugal mag kronen. De competitie was immers de laatste 70 jaar niet zo spannend meer geweest. De 3 grote teams: FC Porto, Benfica en Sporting Lissabon stonden allemaal binnen de 2 punten. Porto kon zich thuis tot kampioen kronen als het thuis kon winnen van het bescheiden Aves (dat zich kon redden van de degradatie mocht het stunten). Porto kwam gauw 1-0 voor te staan, maar net voor de rust werd er onder de Benfica supporters gejuicht, Aves kon immers terugkomen tot 1-1.
Na de rust maakte Porto echter brandhout van Aves en kon de wedstrijd met 4-1 winnen. Dit leidde tot de gekende overwinningstaferelen: Huilende mannen van 70 jaar, geschminkte baby's, ... Later op de avond verschenen de spelers dan nog op het balkon van het stadion en werden de overwinningsliederen gezongen.
Spelers zetten in: Porto
Publiek repliceert: Porrrrrrrrrrto
Spelers gaan verder: Porrrrrrrrrrrrrrrrrto
Publiek besluit: são campeões.
Publiek: campeões allez, campeões allez, campeões allez, campeões allez, ....
Ondertussen zat er een mail in onze mailbox met de felicitaties van Rosa Pinto (spreek uit Pientoe) van Internationale zaken van IPP. We zijn immers geslaagd voor onze Portugese cursus en hebben daar nu een certificaat van. Na dat van de 25m schoolslag en Word97 mijn derde certificaat, mijn CV groeit hier nogal aan. Meer nog met een 18/20 mag ik zelfs zeggen dat ik grootste onderscheiding heb voor Portuguese for Foreigners.
Deze week werd dan de week van de laatste hand leggen aan ons project en dossier. Hopelijk kan ik in de volgende post zeggen dat ik evenveel op ons project heb als op mijn Portugees. Maar met iets minder ben ik ook al tevreden.
Foto's van onze belevenissen kan je terugvinden op het ondertussen gekende adres: http://picasaweb.google.com/jonaswille/
João Roberto Jorge Wille
woensdag 9 mei 2007
Queima das Fitas
Het is uniek voor Europa, maar in Portugal is dit de gewoonte. Voor de blokperiode hier begint voor de meeste studenten is er nog een week feest: de Queima das Fitas, letterlijk vertaald verbranding van de lintjes. De gekendste Queima-feesten zijn in Coimbra, maar ook Porto moet niet onderdoen.
Het werkt zo, je geeft iemand een lintje in de kleur van jouw departement, je laat er hem/haar iets op schrijven en je krijgt het terug. Op het einde van de week worden die lintjes dan verbrand.
Dinsdag was er dan de Cortejo: Dit is een parade van de studenten weer in de kleuren van hun departement. De finalistas (laatstejaars) dragen een hoed en een stok. Er wordt dan aan iedereen gevraagd om met de stok 3 maal op de hoed te kloppen (Raar volk die Portugezen). Zie foto's.
Elke avond volgt er dan in het stadspark in Matosinhos een optreden. Het stadspark is echt omgebouwd tot een groot festivalterrein. Alweer de verschillende departementen zijn vertegenwoordigd met een barraquinha (standje). Het is een festival zoals er in België zouden moeten zijn (tip voor Herman Schuermans: 12 euro ingang voor een dag en pintjes van 50 cl aan een euro).
Het werkt zo, je geeft iemand een lintje in de kleur van jouw departement, je laat er hem/haar iets op schrijven en je krijgt het terug. Op het einde van de week worden die lintjes dan verbrand.
Dinsdag was er dan de Cortejo: Dit is een parade van de studenten weer in de kleuren van hun departement. De finalistas (laatstejaars) dragen een hoed en een stok. Er wordt dan aan iedereen gevraagd om met de stok 3 maal op de hoed te kloppen (Raar volk die Portugezen). Zie foto's.
Elke avond volgt er dan in het stadspark in Matosinhos een optreden. Het stadspark is echt omgebouwd tot een groot festivalterrein. Alweer de verschillende departementen zijn vertegenwoordigd met een barraquinha (standje). Het is een festival zoals er in België zouden moeten zijn (tip voor Herman Schuermans: 12 euro ingang voor een dag en pintjes van 50 cl aan een euro).
donderdag 3 mei 2007
Foto's
Op algemeen verzoek: de foto's kan je vanaf heden vinden op:...
http://picasaweb.google.be/jonaswille/
http://picasaweb.google.be/jonaswille/
donderdag 26 april 2007
Still alive
Voor de mensen die ongerust werden, ik leef nog hoor.
Het probleem is dat we op dit ogenblik geen internet hebben in ons huis, en omdat we niet willen profiteren van onze werkgever zijn internetlijn... :) is het er dus nog van gekomen om nog eens iets te bloggen. Hopelijk komt er gauw verandering in.
April was tot nu toe een drukke maand. Druk qua bezoeken (bedankt iedereen), druk qua weer maar iets minder druk qua werk.
Waarmee hielden we ons de afgelopen week zoal bezig?
Eerst en vooral zijn we gepromoveerd van kamer. Na het vertrek van de Waalse meisjes kregen wij de grote kamer, inclusief betere matrassen.
Vrijdag ben ik naar een feestje in het Breyner-huis gegaan. Een huis waar 22 erasmussers samenhokken. Ik sprak met verschillende interessante mensen, van verschillende origines. Kortom een leuke ervaring. Dat rond 6 uur 's morgens de politie het welletjes vond, vergeten we dan maar.
Zaterdag overschouwden Monica, Robin en Ik Porto eens vanuit hogere sferen (niets te maken met feestje). We beklommen de hoogste toren van Porto: de Torre dos Clérigos. Van bovenaf gezien lijkt Porto, met zijn rode daken, enorm op Firenze. Door het uitstekende weer konden we het historische centrum op de gevoelige plaat leggen. Foto's volgen nog....
Het probleem is dat we op dit ogenblik geen internet hebben in ons huis, en omdat we niet willen profiteren van onze werkgever zijn internetlijn... :) is het er dus nog van gekomen om nog eens iets te bloggen. Hopelijk komt er gauw verandering in.
April was tot nu toe een drukke maand. Druk qua bezoeken (bedankt iedereen), druk qua weer maar iets minder druk qua werk.
Waarmee hielden we ons de afgelopen week zoal bezig?
Eerst en vooral zijn we gepromoveerd van kamer. Na het vertrek van de Waalse meisjes kregen wij de grote kamer, inclusief betere matrassen.
Vrijdag ben ik naar een feestje in het Breyner-huis gegaan. Een huis waar 22 erasmussers samenhokken. Ik sprak met verschillende interessante mensen, van verschillende origines. Kortom een leuke ervaring. Dat rond 6 uur 's morgens de politie het welletjes vond, vergeten we dan maar.
Zaterdag overschouwden Monica, Robin en Ik Porto eens vanuit hogere sferen (niets te maken met feestje). We beklommen de hoogste toren van Porto: de Torre dos Clérigos. Van bovenaf gezien lijkt Porto, met zijn rode daken, enorm op Firenze. Door het uitstekende weer konden we het historische centrum op de gevoelige plaat leggen. Foto's volgen nog....
zondag 8 april 2007
Vintage, Ruby, Tawny en Cachucha
Een maand heb ik het kunnen uithouden: Wat? Zwijgen over het bekendste exportproduct van Porto. Maar nu moet het er toch uit.
Porto, iedereen kent het wel. Of het nu in de rode of de witte uitvoering is, we hebben het allemaal al eens gedronken als aperitief. Maar dat zijn niet de enige portowijnen die er zijn. Daarom gingen Robin en ik op onderzoek.
Porto mag, net zoals de champagne in Frankrijk, alleen maar in de Douro vallei worden gemaakt. Het is ook dat specifieke klimaat en die speciale ondergrond die porto maakt tot wat het is. De druiven staan op wijngaarden iets dieper het land in. De druiven worden beschermd tegen de invloeden van de oceaan door de bergen. Die bergen zorgen ervoor dat het koud is in de winter en warm en droog in de zomer.
Tot zover gids Jonas.
Het gekendste Portohuis is natuurlijk Sandeman, deze Schot was eigenlijk meer een marketeer dan een wijnstoker. Maar hij heeft er ook voor gezorgd dat Portowijnen dus bekend zijn geworden buiten Portugal.
Als je in Porto bent, moet je dan ook zeker eens een portohuis gaan bezoeken. Uw schrijver nam deze moeilijke, doch leerrijke taak op zich.
Vorige week gingen we naar Offley's. We kregen er een korte Engelse (?) rondleiding en kregen er 2 portowijnen voorgeschoteld. De gewone rode porto (Ruby), met een fruitige afdronk, een aroma van vers fruit.
Dan een Cachuca, een zoete goudkleurige porto. Een lichte vanilletoets, en door het 5 jaren durend rijpingsproces in een klein vat, heeft die nog een prominentere eiksmaak. Uitermate geschikt bij foie gras.
Dit weekend opende Sandeman terug zijn deuren, na een kleine renovatie. Sandeman behoort tot de zelfde groep van Offley.
Hier betaal je in tegenstelling tot Offley wel een toegangsticketje (3€). Hiervoor krijg je dezelfde rondleiding als bij Offley, maar word je achteraf ook nog eens getrakteerd op een uitzending van SchoolTV over het maken van Porto.
Ook kregen we 2 kleine glaasjes (was einde van de dag, misschien waren de flessen op) met alweer een rode porto en een gewone witte.
Nu moet ik nog even enkele termen uitleggen waarschijnlijk voor de niet-sommeliers onder ons.
Als jullie dit maar allemaal gezever vinden, kan ik jullie aanraden er eens een paar te komen proeven.
Porto, iedereen kent het wel. Of het nu in de rode of de witte uitvoering is, we hebben het allemaal al eens gedronken als aperitief. Maar dat zijn niet de enige portowijnen die er zijn. Daarom gingen Robin en ik op onderzoek.
Porto mag, net zoals de champagne in Frankrijk, alleen maar in de Douro vallei worden gemaakt. Het is ook dat specifieke klimaat en die speciale ondergrond die porto maakt tot wat het is. De druiven staan op wijngaarden iets dieper het land in. De druiven worden beschermd tegen de invloeden van de oceaan door de bergen. Die bergen zorgen ervoor dat het koud is in de winter en warm en droog in de zomer.
Tot zover gids Jonas.
Het gekendste Portohuis is natuurlijk Sandeman, deze Schot was eigenlijk meer een marketeer dan een wijnstoker. Maar hij heeft er ook voor gezorgd dat Portowijnen dus bekend zijn geworden buiten Portugal.
Als je in Porto bent, moet je dan ook zeker eens een portohuis gaan bezoeken. Uw schrijver nam deze moeilijke, doch leerrijke taak op zich.
Vorige week gingen we naar Offley's. We kregen er een korte Engelse (?) rondleiding en kregen er 2 portowijnen voorgeschoteld. De gewone rode porto (Ruby), met een fruitige afdronk, een aroma van vers fruit.
Dan een Cachuca, een zoete goudkleurige porto. Een lichte vanilletoets, en door het 5 jaren durend rijpingsproces in een klein vat, heeft die nog een prominentere eiksmaak. Uitermate geschikt bij foie gras.
Dit weekend opende Sandeman terug zijn deuren, na een kleine renovatie. Sandeman behoort tot de zelfde groep van Offley.
Hier betaal je in tegenstelling tot Offley wel een toegangsticketje (3€). Hiervoor krijg je dezelfde rondleiding als bij Offley, maar word je achteraf ook nog eens getrakteerd op een uitzending van SchoolTV over het maken van Porto.
Ook kregen we 2 kleine glaasjes (was einde van de dag, misschien waren de flessen op) met alweer een rode porto en een gewone witte.
Nu moet ik nog even enkele termen uitleggen waarschijnlijk voor de niet-sommeliers onder ons.
- Vintage: een Porto met alleen maar druiven van dezelfde oogst. Niet elk jaar wordt er een vintage uitgeroepen, want de vintage moet uitstekend zijn van kwaliteit. Kwaliteit betekent ook duur in dit geval
- Tawny: Rode porto, wordt beter met de jaren, maar ook duurder
Als jullie dit maar allemaal gezever vinden, kan ik jullie aanraden er eens een paar te komen proeven.
dinsdag 27 maart 2007
Sara op bezoek
Dit weekend kwam mijn zus op bezoek.
We bezochten de stad en wandelden ettelijke kilometers. Het aangename lente/zomerweer zorgde ervoor dat we zondag allebei met een rood gezicht rondliepen.
Zaterdag was het zoals jullie wellicht wel weten het langverwachte voetbalduel tussen de Rode Duivels en de Portugese Seleçao. Door de uitspraken van Stijn Stijnen en de Portugese pers was het publiek een beetje opgenaaid. We gingen hier samen supporteren in een café op de hoek. Na enkele minuten van de tweede helft maakte de Belgische fierheid plaats voor schaamte. We konden enkel de Portugezen proficiat wensen.
Na deze match, denk ik er toch aan om tijdens de terugmatch (2 juni in Brussel), ondanks de zware straffen die er op staan, landverraad te plegen. Ik zal dan even Joao Pinto in plaats van Jonas Wille zijn.
Een weekend gaat zo vlug voorbij, een maand gaat zo vlug voorbij, ...3 maanden zullen zo voorbij zijn.
Foto's van bezoek van Sara komen zeker nog eens online.
We bezochten de stad en wandelden ettelijke kilometers. Het aangename lente/zomerweer zorgde ervoor dat we zondag allebei met een rood gezicht rondliepen.
Zaterdag was het zoals jullie wellicht wel weten het langverwachte voetbalduel tussen de Rode Duivels en de Portugese Seleçao. Door de uitspraken van Stijn Stijnen en de Portugese pers was het publiek een beetje opgenaaid. We gingen hier samen supporteren in een café op de hoek. Na enkele minuten van de tweede helft maakte de Belgische fierheid plaats voor schaamte. We konden enkel de Portugezen proficiat wensen.
Na deze match, denk ik er toch aan om tijdens de terugmatch (2 juni in Brussel), ondanks de zware straffen die er op staan, landverraad te plegen. Ik zal dan even Joao Pinto in plaats van Jonas Wille zijn.
Een weekend gaat zo vlug voorbij, een maand gaat zo vlug voorbij, ...3 maanden zullen zo voorbij zijn.
Foto's van bezoek van Sara komen zeker nog eens online.
Abonneren op:
Posts (Atom)